Tom, deel 3Zwolle, september 2014
"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.

Tom, deel 3
Zwolle, september 2014

"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."

Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.

Tom, deel 2Zwolle, september 2014
"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.

Tom, deel 2
Zwolle, september 2014

"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."

Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.

Tom, deel 1Zwolle, september 2014
"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant." Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.

Tom, deel 1
Zwolle, september 2014

"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."

Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.