Gerhard (en ik), deel 1Brummen, september 2014
Niemand staat iedere dag zingend op maar gelukkig staat ook niemand iedere dag op met een slecht humeur. Jij hebt mij geleerd dat een mens bewust kan kiezen hoe hij of zij opstaat en dat zegt vooral veel over jou. In de afgelopen tijd heb ik geleerd dat het verdomde goed is om naar voren te halen waar je gelukkig van wordt. Focussen op negatieve zaken kost energie en tijd en beide heb ik er niet voor over. Jij bent iemand waarbij het glas altijd halfvol is. Ik denk dat je over een gure dag nog iets moois kan zeggen en je zal het nog menen ook. De warmte van de zomer doet me herinneren aan al het moois en soms kan dat pijn doen en dat is zo af en toe niet erg. Zo mag ik, denk ik, wel voor ons beide spreken wanneer ik zeg dat wij je beide missen. Maar het gemis voelen is niet erg. Van alles wat het me vertellen kan, is deze gedachte het meest prominent: jij was en bent voor altijd echt en dat alles wat pijn doet betekent dat het, verdomme, ertoe doet. 
Het is belangrijk om eerlijk te vertellen wat je niet gelukkig maakt. Alleen al voor de duidelijkheid. Zodat niemand zich kan vergissen en ikzelf ook niet. Ik heb gezien dat het goed is om duidelijk te zijn. Ja en nee zijn ook antwoorden, gehele zinnen zelfs. Eigenlijk wanneer je alles bij elkaar zou rapen en het allemaal door elkaar zou halen, komt het hier op neer: doe iets en doe dat. 

Gerhard (en ik), deel 1
Brummen, september 2014

Niemand staat iedere dag zingend op maar gelukkig staat ook niemand iedere dag op met een slecht humeur. Jij hebt mij geleerd dat een mens bewust kan kiezen hoe hij of zij opstaat en dat zegt vooral veel over jou. In de afgelopen tijd heb ik geleerd dat het verdomde goed is om naar voren te halen waar je gelukkig van wordt. Focussen op negatieve zaken kost energie en tijd en beide heb ik er niet voor over. Jij bent iemand waarbij het glas altijd halfvol is. Ik denk dat je over een gure dag nog iets moois kan zeggen en je zal het nog menen ook.

De warmte van de zomer doet me herinneren aan al het moois en soms kan dat pijn doen en dat is zo af en toe niet erg. Zo mag ik, denk ik, wel voor ons beide spreken wanneer ik zeg dat wij je beide missen. Maar het gemis voelen is niet erg. Van alles wat het me vertellen kan, is deze gedachte het meest prominent: jij was en bent voor altijd echt en dat alles wat pijn doet betekent dat het, verdomme, ertoe doet.

Het is belangrijk om eerlijk te vertellen wat je niet gelukkig maakt. Alleen al voor de duidelijkheid. Zodat niemand zich kan vergissen en ikzelf ook niet. Ik heb gezien dat het goed is om duidelijk te zijn. Ja en nee zijn ook antwoorden, gehele zinnen zelfs. Eigenlijk wanneer je alles bij elkaar zou rapen en het allemaal door elkaar zou halen, komt het hier op neer: doe iets en doe dat. 

'Please don't feel blue' is een lopende fotoserie gebaseerd rond de kleur blauw. Geïnspireerd van Picasso's 'Blauwe periode' en Matisse's 'Blue nudes cutouts' tot persoonlijke ervaringen; waarin ik opzoek ga naar de gevoelens die naar boven komen bij de kleur blauw. Hier kun je al deze fotoseries (die samen één serie vormen) vinden.

'Please don't feel blue' is een lopende fotoserie gebaseerd rond de kleur blauw. Geïnspireerd van Picasso's 'Blauwe periode' en Matisse's 'Blue nudes cutouts' tot persoonlijke ervaringen; waarin ik opzoek ga naar de gevoelens die naar boven komen bij de kleur blauw. 

Hier kun je al deze fotoseries (die samen één serie vormen) vinden.

Tom, deel 7Zwolle, september 2014
"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.

Tom, deel 7
Zwolle, september 2014

"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."

Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.

Tom, deel 6Zwolle, september 2014
"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.

Tom, deel 6
Zwolle, september 2014

"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."

Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.

Tom, deel 5Zwolle, september 2014
"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.

Tom, deel 5
Zwolle, september 2014

"Niets is alleen maar zwart, niets is alleen maar zwartgallig. Alles kent ook een mooie kant."

Niemand zal me misschien nu nog geloven… nou ja. Het is simpel, alles heeft twee kanten of eerder alles kent twee gezichten. Het komt erop neer dat het vooral aan jezelf ligt welk van de twee je ziet. Ik heb me, sinds februari, nog nooit zo verward gevoeld. Tegelijkertijd heb ik niets of niemand ooit eerder zo goed begrepen. Daarbovenop komt dat waarschijnlijk niets ooit onduidelijker is geweest dan nu. Tussen de zinnen door en in mijn woorden “Ik veracht in ieder geval de kleur blauw”, werd één ding duidelijk: het hangt ervan af hoe je naar de dingen kijkt en aan welke gedachtes die dingen je doen herinneren.  De één heeft simpele liefde voor een stuk fruit, de ander een afkeer van de kleur blauw. Het is simpel. Ondanks dat ik geen één ananas eet, zie ik voor me hoe mijn vader een ananas ontleedt, hoe mijn familie ervan eet en dat de zon schijnt. Alle bankjes rondom een kist, alle handen die een voorhoofd ondersteunen en elke realisatie dat wanneer je thuis bent, je op dat moment nergens anders kunt zijn. Niet op je werk of bij een bekende, niet waar je misschien zou willen zijn en niet eens zo zeer dat. Meer de realisatie dat iedereen die overleden is nergens meer kan zijn. Mijn oma kan niet meer thuis zijn, bij mijn ouders of bij mijn oom en tante zijn. Ze kan de telefoon niet meer opnemen en antwoorden met “Ja, hallo?” Mijn tante zal geen één belletje meer plegen en geen één sigaretje meer opsteken. Dat is de reden waarom ik de kleur blauw veracht. Het is de kleur die verdriet inkleurt, nou ja, goed. Voor mij althans, Voor nu althans.