Iedere keer zing ik weer ‘Waarom, moest je gaan? En niemand die, die lelijke taal mooier uitsprak dan jij.’  Wanneer er iemand overlijdt, of je dan doorgaat met leven of niet, beide kennen ze niet veel meer dan egoïsme. Moeite heb ik met zijn verdomde blauw. Het mag dan hemels en mooi zijn. Het mag zelfs al het moois representeren. Maar kloppen zal het niet. Voor nu niet. Nu is het de eenzaamheid van een mens. Alhoewel, misschien is dat wel wat hij bedoelde. Misschien is blauw wel alles wat je er in zien wilt. En voor nu is dat de tas van mijn tante op haar kist, mijn opa en oma in een hokje en het resultaat dat blauw simpelweg de vreemdste, meest kille en meest warme kleur allemaal in één is.  
Sophie, deel 7Zwolle, augustus 2014 

Iedere keer zing ik weer ‘Waarom, moest je gaan? En niemand die, die lelijke taal mooier uitsprak dan jij.’  Wanneer er iemand overlijdt, of je dan doorgaat met leven of niet, beide kennen ze niet veel meer dan egoïsme. Moeite heb ik met zijn verdomde blauw. Het mag dan hemels en mooi zijn. Het mag zelfs al het moois representeren. Maar kloppen zal het niet. Voor nu niet. Nu is het de eenzaamheid van een mens. Alhoewel, misschien is dat wel wat hij bedoelde. Misschien is blauw wel alles wat je er in zien wilt. En voor nu is dat de tas van mijn tante op haar kist, mijn opa en oma in een hokje en het resultaat dat blauw simpelweg de vreemdste, meest kille en meest warme kleur allemaal in één is.  


Sophie, deel 7
Zwolle, augustus 2014 

Iedere keer zing ik weer ‘Waarom, moest je gaan? En niemand die, die lelijke taal mooier uitsprak dan jij.’  Wanneer er iemand overlijdt, of je dan doorgaat met leven of niet, beide kennen ze niet veel meer dan egoïsme. Moeite heb ik met zijn verdomde blauw. Het mag dan hemels en mooi zijn. Het mag zelfs al het moois representeren. Maar kloppen zal het niet. Voor nu niet. Nu is het de eenzaamheid van een mens. Alhoewel, misschien is dat wel wat hij bedoelde. Misschien is blauw wel alles wat je er in zien wilt. En voor nu is dat de tas van mijn tante op haar kist, mijn opa en oma in een hokje en het resultaat dat blauw simpelweg de vreemdste, meest kille en meest warme kleur allemaal in één is.  
Sophie, deel 6Zwolle, augustus 2014 

Iedere keer zing ik weer ‘Waarom, moest je gaan? En niemand die, die lelijke taal mooier uitsprak dan jij.’  Wanneer er iemand overlijdt, of je dan doorgaat met leven of niet, beide kennen ze niet veel meer dan egoïsme. Moeite heb ik met zijn verdomde blauw. Het mag dan hemels en mooi zijn. Het mag zelfs al het moois representeren. Maar kloppen zal het niet. Voor nu niet. Nu is het de eenzaamheid van een mens. Alhoewel, misschien is dat wel wat hij bedoelde. Misschien is blauw wel alles wat je er in zien wilt. En voor nu is dat de tas van mijn tante op haar kist, mijn opa en oma in een hokje en het resultaat dat blauw simpelweg de vreemdste, meest kille en meest warme kleur allemaal in één is.  


Sophie, deel 6
Zwolle, augustus 2014